همیشه وقایع و حادثه های خارق العاده ای اطراف ما اتفاق می افتد. اگرچه این حوادث به ندرت اتفاق می افتد اما در عین حال بسیار شگفت انگیز و در برخی مواقع عبرت آموز است.

در این دنیای فانی که هیچ چیز عمر ابدی ندارد و گویی تمام عوامل دست به دست هم داده اند که چرخه زاد و ولد و نابودی را بچرخانند گاهی با مسائل عجیبی مواجه می شویم. امروزه در جای جای دنیا اگر بخواهند جسدی را جاودانه کنند و به تعبیر دیگر بر مدت ماندگاری آن بیفزایند/، آن را مومیایی می کنند.

این کار اگرچه ماندگاری را بیشتر می کند ولی چهره شناخته شده ای از جسد به جای نمی گذارد. اما اجسادی هم کشف شده اند که پس از سالها به طرز شگفتی سالم و تازه مانده اند.

اگر چه لزوما سلامت هر جسدی دلیل بر حقانیت آن نیست ولی بسیاری از بزرگان و اهل نفس هستند که جسدشان پس از سالها سالم و لطیف مانده است.

در حدود سال 1238 هجری قمری، سیل عظیمی‌آمد و تمام اراضی مزروعی و باغات اطراف شهرری را آب فرا گرفت و بعضی از مناطق را تخریب نمود که در این حادثه، واقعه عجیبی نیز اتفاق افتاد و بعد از سالیانی طولانی قبر شیخ صدوق منکشف شده و بدن شریف وی تازه و معطر و کاملا سالم و بدون هیچگونه تغییر و عیب و نقصی هویدا گردید.

کسانی که فکر می کنند علمای بزرگ و برجسته ما به خاطر علمشان به جایی رسیده اند، سخت در اشتباهند. علم هم یک کارد دو لبه است.

همانطور که با یک کارد می توان انسانی را مرگ نجات داد و با همین وسیله می توان جان کسی را از کالبد روحش جدا کرد، علم هم همین گونه است.

 اگر در دست انسان مهذب و پاکیزه بیفتد، روح مردم را از منجلاب و آلودگی بیرون می کشد و راه نجات را به آنها نشان می دهد.

اما همین علم اگر به دست کسی بیفتد که خودش را نساخته و تهذیب نکرده، نه تنها مردم را نجات نمی دهد بلکه باید ترسید که دین مردم را نگیرد.

بسیاری از عوام  با برخوردهای برخی از علما، دین گریز می شوند و این یک آفت بزرگ است. همانطور که امیرالمومنین علی علیه السلام می فرماید: لغزش عالم مانند شکستن کشتی است که هم خودش غرق می شود و هم  دیگران را غرق می کند. (1)